Weekblad Flair
5

Mijn dilemma in Flair

Een tijdje terug werd ik benaderd door Iris Kouwen, stagiaire bij het weekblad Flair. Ze had op mijn blog gelezen dat ik twijfel over een maagoperatie en vroeg of ik in Flair over mijn dilemma wilde vertellen.

Doodeng, maar waarom niet? Het is geen geheim en misschien kan ik er andere mensen mee helpen. Dus ik zei ja. Ik hoopte nog op een leuke fotoshoot, maar dat zat er helaas niet in 🙂 .

Gisteren kreeg ik ‘mijn’ Flair in de brievenbus met op pagina 8 mijn dilemma. Het verhaal is herschreven in de stijl die past bij Flair, dus het leest wel anders dan mijn eigen schrijfsels.

‘Moet ik voor die maagverkleining gaan?’

Al sinds de lagere school is Heleen (44) te zwaar en heeft ze verschillende lijnpogingen gedaan met wisselend succes. Uiteindelijk werd ze alleen maar zwaarder en ongelukkiger. Ze weegt nu 130 kilo en twijfelt over een maagverkleining.

‘Ik hoopte op een wonderbaarlijke oplossing met een maagbandje’

‘Vorig najaar ben ik op eigen kracht 12,5 kilo afgevallen, maar ik sta al weer een tijdje stil. Op dit moment zit ik even goed in mijn vel en lukt het om gezond te eten, maar morgen kan dat weer anders zijn.

Mijn relatie met eten is altijd wel problematisch geweest en ik heb alle diëten wel een keer geprobeerd. Het 1000-calorieën dieet, soepdieet, Weight Watchers en Herbalife. Ik ken ze van voor tot achter. Met Sonja Bakker ben ik ooit zeventien kilo afgevallen, maar hoe meer ik lijnde, hoe meer snaaimomenten ik had. Omdat ik vier keer in de week sportte viel ik evengoed af, dat wel. Deze ene succesvolle lijnpoging kwam tot zijn einde met de zwangerschap van mijn kind. Daarna is het me nooit meer gelukt.

Een maagverkleining zie ik eerlijk gezegd nu als enige oplossing. Het enige dat me tegenhoud is dat het onomkeerbaar is en er altijd risico’s aan zo’n operatie kleven. Er zijn gevallen bekend van mensen die zijn overleden na de operatie.

Ook is er niet veel bekend over de echte lange termijn. Hoe zal het zijn over tien of twintig jaar na de ingreep? Plus: hoe ga ik me voelen als mijn vel gaat hangen en word ik echt gelukkiger na zo’n ingreep? Daarbij moet je ook een compleet andere leefstijl aannemen als je bent geopereerd en ik vraag me af of ik dat wel kan. Ik ken mezelf goed en de kans dat ik na een jaar of twee weer kilo’s aankom, zit er dik in.

In 2008 gaf mijn huisarts aan dat een maagbandje misschien iets voor me was. Hoewel het geen wondermiddel zou zijn, hoopte ik dat stiekem toch. Ik maakte er toen een potje van en het had een averechts effect. Het maagbandje gaf me zoveel stress, omdat het nu toch echt moest lukken, dat ik er tegenin ging eten. Een half jaar later overleed mijn moeder, waardoor ik weer ging troosteten. Ik ben uiteindelijk na mijn maagbandje nog twintig kilo aangekomen.

Terwijl ik ondertussen met mijn verstand heel goed wist wat ik moest doen, lukte het niet om mijn obsessie met eten te veranderen. Twee jaar geleden was ik dan zover dat ik al mijn twijfels aan de kant zette en de maagverkleining zou laten doen. Maar dat ik de knoop had doorgehakt, wilde niet zeggen dat daarmee het verhaal af was.

In de obesitaskliniek werd ik (terecht) afgewezen tijdens de screening, omdat ik er zelf nog niet genoeg aan gedaan had om grip op mijn levensstijl te krijgen. Aan die afwijzing hield ik een dubbel gevoel over. Ik was teleurgesteld, want ik zag mezelf al heerlijk slank weer allerlei leuke dingen doen die ik nu niet kan doen. En tegelijkertijd zag ik enorm op tegen zo’n operatie en voelde het als uitstel van executie.

Ik heb geen idee of ik het ooit red om genoeg af te vallen, zodat een maagverkleining niet meer nodig is. Ik hoop dat ik zelf mijn gewicht tot onder de honderd kilo kan brengen en een gezonde relatie met eten kan ontwikkelen. Dan heb ik bereikt wat ik wil. Maar tot dat moment blijf ik in dubio. Omdat ik zoekende ben naar een levensstijl die bij me past, ben ik begonnen met een eigen blog (www.wannabegreen.nl).

Ik hoop met mijn zoektocht naar deze gezonde, bewuste groene levensstijl uiteindelijk ook de oplossing voor mijn gewicht te vinden. Een maagverkleining is voor mij echt een uiterste noodgreep. Ik voel me op dit moment gezond, hoewel ik natuurlijk wel een groter risico heb op diabetes en kanker door mijn overgewicht.

Maar als ik diep in mijn hart kijk zou ik weer naar normale kledingwinkels willen gaan, kunnen paardrijden en leuke dingen doen met de kinderen. Dat zouden redenen zijn om eventueel de operatie te doen. Op het moment dat ik weer aan zou komen of echt ziek zou worden, zou ik dan ook niet langer twijfelen, denk ik.’

Dat was het dan, mijn verhaal in Flair.

Het klinkt wel een beetje deprimerend als ik het zo teruglees. Dat voelt ook soms wel zo, maar meestal is het gewoon een (inmiddels vertrouwd) onderdeel van mijn leven dat zich achter in mijn hoofd afspeelt.

Ik ben nu vooral nieuwsgierig of mensen vragen hebben aan de hand van mijn dilemma. Of dat er onderwerpen zijn waar je meer over zou willen lezen. Als dat zo is, laat het me dan weten in een reactie.

 

5 thoughts on “Mijn dilemma in Flair”

  1. Ik denk dat je goed voor ogen moet houden dat een maagverkleining een hulpmiddel is en dat jezelf eraan moet werken om tot een goede eet-patroon te komen. Ook ik ben een emotie-eter, zat nooit vol.
    Zelf heb ik in 2009 een sleeve gekregen, ik kon niet op eigen kracht blijvend gewicht verliezen. alles geprobeerd. ten einde raad het traject voor maagverkleining ingegaan. Wat voelde dat als een mislukking, omdat ik toe moest geven dat ik het alleen niet kon. Ik had hulp nodig. na mijn operatie ging er een wereld voor me open…geen hongergevoel meer, kleine porties kunnen eten. en ja de kilo’s gingen eraf. nu na 6 jaar heb ik nog steeds geen spijt. Wat mij opvalt is dat ik echt moeite moet doen om een boterham te eten (valt zwaar), en dat snoep, en koekjes heel makkelijk gaan. Hier moet je dus zelf voor waken, het moet in je hoofd ook goed zitten.
    Het enige waar ik soms van baal is wanneer we uit eten gaan…ik kom niet verder dan stukje vis en klein beetje groente. Maar goed als dat alles is.
    Ik wens je veel succes met wat je ook besluit. Reacties zullen er altijd zijn. Je doet het voor jezelf op de manier waar jezelf achter staat.

    • Ai, ik dacht dat ik al gereageerd had op jouw reactie, sorry! Wat jij zegt over wel snoep en koek kunnen eten en meer moeite hebben met gezonde dingen, dat had ik ook met mijn maagbandje. Waarom heb je voor een sleeve gekozen ten opzichte van een gastric bypass? Ik merk dat ik het verschil niet goed snap. Omdat een gastric bypass nu de norm is, heb ik me daar ook niet zo erg in verdiept. Dat ik het zelf moet doen en op de manier waar ik zelf achter sta, daarvan ben ik me nu (eindelijk) bewust. Lang deed ik het voor mijn omgeving maar op de lange termijn werkt dat toch niet. Dus of het gaat lukken weet ik nog niet, maar ik heb wel het gevoel dat ik op de goede weg ben.
      Groetjes, Heleen

  2. Hoi Heleen, ik las net je artikel in de flair. Mooi geschreven en deels herkenbaar. Een paar jaar geleden woog ik ook 130 kilo en heb ik ook over een maagverkleining nagedacht, maar ik heb een fobie voor ziekenhuizen dus heb dit toen niet doorgezet. Het is me op een of andere manier gelukt om de knop om te zetten door gezonder en vooral bewuster te gaan eten. Ik ben gestopt met geraffineerde suikers, let op wat ik eet en weeg nu 92 kilo. Ik heb veel gehad aan diverse websites over suikerbewust en gezonder eten zoals bv voedzo.nl Ik heb geleerd dat je geest ontzettend krachtig is.
    Wat je ook kiest, luister naar jezelf en naar je gevoel. Ik wens je veel succes de komende tijd! Liefs Rendi

    • Voedzo.nl is ook een van mijn favoriete bloggers. Ze heeft net een boek uitgebracht, maar dat heb ik nog niet gezien. Wat ontzettend goed dat je op eigen kracht bent afgevallen. Hoe lang ben je nu bezig? Wat ik merk in de reacties op het artikel is dat iedereen een eigen manier heeft die voor hem of haar werkt. Ik hoop net als jij op eigen kracht te kunnen afvallen maar ik ben wel wijzer dan vroeger en hou er rekening mee dat het niet gaat lukken. Het is fijn om dan te weten dat er nog een oplossing mogelijk is.
      Groetjes, Heleen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *