Corona
0

Corona in ons leven

Waar dit coronatijdperk al niet goed voor is. Ik noem het geen crisis want het is niet alleen maar negatief. Door het een crisis of een ramp te noemen, zie je niet de mooie dingen die eruit voortkomen. Dus probeer ik vooral dankbaar te zijn, hoe moeilijk dat soms ook is.

Tijd om na te denken

Door het corona virus en de lockdown kreeg ik een verplichte vakantie. De trainingen die gepland stonden voor mijn bedrijf The Happy Volunteer gingen niet door en ook een wervingscampagnes voor vrijwilligers op basisscholen hebben we stopgezet.

En wat doe je dan? Ik ging nadenken over mijn leven en besloot het bloggen weer op te pakken.

Back on track

De belangrijkste reden dat ik in 2015 dit blog begon was omdat ik groener wilde leven en dat lastig vond. Daar wilde ik over schrijven. Toen kwam de maagverkleining ertussen en kreeg ik andere prioriteiten.

Nu ben ik via een omweg weer terug op dat pad, wat mij betreft nu voorgoed. Een van de mooie inzichten uit deze tijd is dat we anders moeten leven. En dat wil ik ook want de aarde kan het op deze manier niet aan.

Daarom ben ik hier om mijn blog weer nieuw leven in te blazen.

Corona dus

Als het gaat om het coronavirus en alles daaromheen heb ik een dubbel gevoel. Als eerste vind ik het afschuwelijk dat mensen sterven aan dit virus. Dat mensen met een beperking en ouderen die het niet snappen in eenzaamheid leven door de lockdown. Dat mensen hun baan of bedrijf kwijtraken.

Aan de andere kant zie ik positieve dingen. De verplichte rust doet veel mensen goed. Mensen gaan nadenken over wat ze willen in het leven en zien in dat het anders moet en kan. Minder consumeren en meer genieten van elkaar en van wat echt belangrijk is.

Ik hoop dat het een omslag teweeg brengt.

Het virus dichtbij

Maar ook op kleiner niveau is het dubbel. Mijn schoonvader werd ziek, corona. Mijn schoonouders wonen twee huizen verder en mijn schoonzusje en haar man wonen er tussenin.

We komen dagelijks bij mijn schoonouders en zijn dat blijven doen, ze hadden ons nodig. Na mijn schoonvader werd ik ziek en toen mijn schoonmoeder. Onze drie huishoudens werden een soort corona-enclave. Tenminste zo voelde het.

Jankend zat ik op de bank toen ik zelf ziek was en op afstand meekreeg hoe mijn schoonvader achteruit ging en ook mijn schoonmoeder ziek werd. We dachten dat we hen allebei kwijt zouden raken.

Mijn schoonvader is uiteindelijk overleden. Mijn schoonmoeder knapte langzaam op en is er gelukkig doorheen gekomen. Wat een opluchting.

Hoe verdriet ook mooi kan zijn

Het was een rottige periode van onmacht, zorgen en verdriet. Toch was het ook een warme tijd. Met elkaar hebben we de laatste dagen van mijn schoonvader intens meegemaakt. We hebben samen gehuild, gezorgd en afscheid genomen.

De uitvaart was in kleine kring want was de maatregel. Jammer dat mensen niet mochten komen om hun steun te betuigen. Dat dezen ze wel op een andere manier.

Toen we met de begrafenisstoet langs de tuin (bloemenkwekerij) reden, stonden daar buren, ooms en tantes, nichten en neven, vrienden en kennissen langs te weg. Keurig op afstand van elkaar. Zo warm en bijzonder. Misschien wel mooier dan een lange rij bij een condoleance.

Er werd gefilmd door een professionele cameraman. Ook dat was anders dan anders en zouden we normaal niet gedaan hebben. Nu hebben we een prachtige herinnering.

Straks verder na corona

En zo kan iets wat akelig is, tegelijk ook mooi en bijzonder zijn. Ik denk dat we met gemengde gevoelens op deze periode. Dubbel.

Voor mij is het nu zoeken naar manieren om de rust waar ik me goed bij voel vast te houden als straks alles weer ‘normaal’ wordt.

En hoe is dat voor jou? Hoe sta jij in het leven in dit coronatijdperk?

Fotocredits Romy Dermout